ŻYWE OBRAZY OBYCZAJÓW

W ten sposób Cyceron w pierwszej księdze rozprawy 0 powin­nościach usiłuje skłonić nas do praktykowania czterech głównych cnót, a Arystoteles w praktycznych częściach swojej Etyki wskazuje różne nawyki, które miałyby pro­wadzić do umiarkowania w naszym postępowaniu, takie jak szczodrość, dzielność etyczna, wspaniałomyślność, a nawet dowcip i dobry humor, przymioty, które ten pobłażliwy filozof uznawał za ważne, by umieścić je w zestawie cnót, choć niefrasobliwość tej aprobaty, którą z natury rzeczy wobec nich stosujemy, nie powinna uprawniać ich do tak czcigodnych nazw.Takie dzieła przedstawiają nam przyjemne, żywe obrazy obyczajów. Za sprawą żywości opisów rozpa­lają w nas naturalne umiłowanie cnoty i zwiększają odrazę do występku. Zarówno słuszność, jak subtelność obser­wacji, może nam często pomóc w skorygowaniu na­szych naturalnych uczuć, a także w upewnieniu się w nich, jeśli chodzi o właściwe zachowanie; zaś sugerowanie wielu drobnych, delikatnych uwag pozwoli nastawić nas, by nasze postępowanie było bliższe właściwego postępowania niż bez takich wskazówek moglibyśmy je sobie wyobrazić.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *