SPOSÓB BYCIA

Liczni przebiegli duchowni w tamtych czasach przesądów wkradli się do zaufania prawie każdej prywatnej rodziny. Opanowali całą ograniczoną wiedzę dostępną w tamtych czasach, a ich sposób bycia, choć pod wieloma względami prymitywny i wyuzdany, był jednak zgodny z obyczajami i ukazywał pewną ogładę biorąc pod uwagę wiek, w którym żyli. Uważano ich zatem nie tylko za przewodników we wszystkich obowiązkach religijnych, lecz także moralnych. Zażyłość z nimi przynosiła dobre imię wszystkim, którzy mieli szczęście nią się szczycić, zaś każdy znak ich deza­probaty naznaczał głęboką hańbą wszystkich tych, którzy mieli nieszczęście być jej obiektem. Ponieważ uważano ich za wielkich arbitrów tego, co dobre i co złe, to z natury rzeczy radzono się ich w sprawach wszystkich możliwych wątpliwości i uważano za godne pochwały, by świat wiedział, że tym świętym mężom powierzono wszystkie sekrety i nikt nie uczynił ważnego lub delikatnego po­sunięcia bez ich rady i aprobaty. Nie było więc trudne dla duchowieństwa ustań wić jako ogólną regułę, by im powierzać to, co już zwyczajowo im powierzano, zanim przyjęto tę zasadę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *