KORZYSTNE UCZUCIE

Uczucie jest korzystne, jeśli ogranicza się,do pewnego stopnia umiarko­wania; jest zaś niekorzystne, jeśli wykracza poza właściwe granice. Zgodnie z tą teorią więc, cnota nie polega na wszelkim uczuciu, lecz na właściwym stopniu nasilenia wszelkich uczuć. Jedyna różnica między tą teorią i teorią, którą usiłowałem ustalić, leży w tym, że uważa ona uży­teczność, a nie sympatię czy odpowiednie uczucie obser­watora jako naturalną i autentyczną miarę tego właściwego stopnia. Wszystkie te teorie, które przedstawiłem wyżej, zakłada­ją, że istnieje rzeczywista i istotna różnica między cnotą i przywarą, niezależnie od tego, do czego sprowadzają się te jakości. Istnieje rzeczywista i istotna różnica między tym, czy uczucie jest właściwe, czy niewłaściwe, między życzliwością i każdym innym czynnikiem działania, między rzeczywistą rozwagą i krótkowzrocznym szaleń­stwem, czyli pochopną nieroztropnością. Ogólnie biorąc, wszystkie te teorie przyczyniają się do wzmocnienia dy­spozycji chwalebnych i do zahamowania nagannych. Być może, odpowiada to prawdzie, że niektóre z tych teorii w jakiejś mierze skłaniają do zakłócenia równowagi tych uczuć i wpływają na umysł, by szczególnie przychylnie nastawił się do pewnych czynników działania, nawet ponad przynależną im miarę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *